Hodowla Cinnamon Vizsla Dream FCI – kennel Poland
  

Wzorzec rasy

Wzorzec rasy – FCI nr 57 WYŻEŁ WĘGIERSKI KRÓTKOWŁOSY

(Rövidszörü Magyar Vizsla)
_DSC0383

Klasyfikacja FCI:

 

Kraj pochodzenia: Węgry Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.09.2000 Użytkowanie: wszechstronny pies myśliwski zdolny do pracy w polu, lesie i wodzie, mający typowe zdolności myśliwskie: doskonały węch, stanowczość w stójce, doskonałe aportowanie i determinację przy trzy- maniu się śladu, nawet podczas pływania. Odporny na ekstremalne warunki pogodowe. Przeznaczeniem wyżła węgierskiego krótkowłosego jest bycie doskonałym psem polującym; lęk przed wystrzałem, niechęć do stójki i aportowania oraz pracy w wodzie jest niepożądana. Z powodu jego spokojnej natury i zdolności adaptacyjnych, może być trzymany jako pies domowy.

RYS HISTORYCZNY:

Przodkowie węgierskiego Vizsla przybyli do Węgier przez Karpaty z ko- czowniczymi plemionami tamtego regionu. Opisy i ilustracje graficzne dotyczące tej rasy odnaleziono w dokumentach sięgających XIV stule- cia. W wieku XVIII wzrosło jego znaczenie jako psa myśliwskiego. Pod koniec XIX wieku były organizowane na Węgrzech konkursy dla wyżłów, w których Vizsla uczestniczyły z wielkim sukcesem. W tym okresie psy polujące odegrały ważną rolę w rozwoju rasy. Nowoczesny typ hodowli zapoczątkowano w 1920. roku, czego wynikiem było uznanie przez FCI wyżłów węgierskich krótkowłosych w roku 1936.

WYGLĄD OGÓLNY:

Elegancki pies myśliwski średniej wielkości o szlachetnym wyglądzie, z krótką, rudozłotą szatą. Jego raczej lekka, sucha, szczupła budowa ciała uosabia harmonię piękna i siły.

WAŻNE PROPORCJE:

Długość tułowia niewiele przewyższa wzrost w kłębie. Głębokość klatki piersiowej jest nieznacznie mniejsza od 1/2 wysokości w kłębie. Kufa jest trochę krótsza od połowy długości głowy.

Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane (próby polowe i wodne).

 

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:

Żywy, przyjazny, zrównoważony, nie może być agresywny ani bojaźli- wy. Łatwy w szkoleniu; niezwykła chęć utrzymywania kontaktu z prze- wodnikiem w czasie pracy jest jedną z jego głównych zalet, jednak nie może być źle traktowany.

 

GŁOWA:

Sucha, szlachetna, o dobrych proporcjach.

Mózgoczaszka:

Czaszka: lekko wysklepiona o średniej szerokości z niezbyt głęboką bruzdą sięgającą od umiarkowanie rozwiniętego guza potylicz- nego do czoła. Łuki brwiowe umiarkowanie rozwinięte.

Przełom czołowo-nosowy (stop): umiarkowany. Trzewioczaszka: Nos: dobrze rozwinięty i szeroki, z nozdrzami tak rozwartymi jak to tylko możliwe. Kolor wierzchołka nosa harmonizuje w odcieniu z kolorem szaty. Kufa: tępo zakończona, niespiczasta, z silnymi szczękami, silnie umięśniona. Grzbiet nosa prosty. Fafle: ciasno przylegające, wargi nie zwisające. Uzębienie: potężne szczęki z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, górna szczęka dokładnie pokrywa się z żuchwą tworząc kwadrat, 42 zęby. Policzki: silne, dobrze umięśnione. Oczy: lekko owalnego kształtu, średniej wielkości, z dobrze przylegającymi powiekami. Brązowe oczy harmonizują z umaszcze- niem szaty, preferowane tak ciemne jak to możliwe, o inteligent- nym i żywym wyrazie.

Uszy: osadzone niezbyt wysoko i nieco w tyle głowy. Cienkie płaty ucha, długości 3/4 długości części mózgowej czaszki, o kształcie zaokrąglonego V; wiszą blisko policzków.

 

SZYJA:

Średniej długości, harmonizującej z wyglądem ogólnym. Kark bardzo umięśniony i lekko wygięty. Mocno przylegająca skóra na podgardlu.

 

TUŁÓW:

Kłąb: wyraźny i umięśniony. Grzbiet: solidny, silny, dobrze umięśniony, napięty i prosty. Kręgi powinny być dobrze osłonięte mięśniami. Lędźwie: krótkie i szerokie, proste lub lekko łukowate. Odcinek od grzbietu do lędźwi dobrze związany.

Zad: szeroki, dobrze umięśniony i dostatecznie długi, lekko ścięty, nachylający się nieznacznie do ogona.

Klatka piersiowa: głęboka i obszerna z dobrze rozwiniętym, umięśnio- nym i umiarkowanie łukowatym przedpiersiem; mostek zachodzący do tyłu tak mocno, jak to możliwe. Mostek i łokieć powinien być na tej samej wysokości. Żebra umiarkowanie wysklepione, ostatnie wygięte do tyłu.

Linia podbrzusza: elegancka, napięta, wygięta w łuk ku tyłowi, brzuch nieznacznie podkasany.

 

OGON:

Osadzony nieco nisko, silny u nasady, zwężający się ku końcowi, dobrze pokryty gęstą szatą. W krajach, gdzie kopiowanie jest dozwolone, ogon może być skracany do 1/4 naturalnej długości, by uniknąć wypadków w czasie polowania. Jeśli kopiowanie nie jest dozwolone, ogon sięga aż do stawu skokowego i jest sierpowato wygięty w górę. W czasie ruchu noszony poziomo.

 

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: o mocnym kośćcu, silnie umięśnione. Widziane od przodu są proste i równoległe. Widziane z profilu są pionowe i dob- rze ustawione pod tułowiem. Barki: długie, pochyłe i płaskie; elastyczne, o silnej i suchej muskulaturze. Dobre kątowanie pomiędzy łopatką a ramieniem; łopatka dobrze związana. Ramiona: tak długie jak to możliwe. Dobrze umięśnione. Łokcie: przylegające do tułowia, jednakże nie wygięte ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Dobre kątowanie pomiędzy ramieniem a przedramieniem. Przedramiona: długie, proste, wystarczająco umięśnione. Stawy skokowe: silne, związane. Nadgarstki: krótkie, tylko lekko pochyłe. Łapy: koloru ciemnobrązowego, lekko owalne, wystarczająco wygięte, o silnych palcach i mocnych pazurach. Opuszki twarde, jędrne, ciemnoszare. Łapy paralelne w czasie ruchu i w pozycji statycznej.

Kończyny tylne: dobrze ukątowane o silnym kośćcu; widziane od przo- du są proste i równoległe.

Uda: długie, dobrze umięśnione, dobre kątowanie pomiędzy miednicą a udem.

Stawy kolanowe: dobrze ukątowane.

Podudzia: długie, suche, o silnie rozwiniętej muskulaturze, długości niemal równej długości ud. Dobre kątowanie pomiędzy podudziem a śródstopiem.

Stawy skokowe: silne, suche i umięśnione, dobrze opuszczone. Śródstopia: pionowe, krótkie i suche. Łapy: identyczne jak w kończynach przednich.

 

CHODY:

Typowy chód to ożywiony, energiczny i lekko kryjący ziemię kłus, ele- gancki i o dużym zasięgu. W czasie pracy w polu porusza się niewy- czerpującym galopem. Grzbiet i linia podbrzusza są ustabilizowane i pozostają w poziomie. Dobre, wysokie noszenie głowy. Kroczenie niepożądane.

 

OKRYWA WŁOSOWA:

Skóra: ciasno przylegająca, bez fałd, dobrze wybarwiona. Włos: krótki i gęsty, powinien być szorstki i twardy w dotyku. Na głowie i uszach cieńszy, bardziej aksamitny i krótki. Włos pod ogonem powinien być nieznacznie, lecz niezbyt wiele, dłuższy. Szata powinna pokrywać całe ciało, podbrzusze jest nieco bardziej odkryte. Brak podszerstka. Umaszczenie: różne odcienie rudego i piaszczystego złota. Skóra nieco ciemniejsza lub w tym samym kolorze. Czerwony, brązowy lub rozjaśniony kolor niepożądany. Mała łata na klatce piersiowej lub podgardlu, o średnicy nie większej niż 5 cm i białe znaczenia na palcach nie stanowią wady. Kolor fafli i obwódek oczu odpowia- da barwie nosa.

 

WZROST:

Wysokość w kłębie: psy: 58 – 64 cm suki: 54 – 60 cm

Właściwe proporcje i symetria jest ważniejsza niż wzorcowy wzrost.

 

WADY:

Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być trak- towane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

Wady dyskwalifikujące:

– Odchylenia w cechach rasowych. – Silne odchylenia od właściwości płci. – Nietypowa głowa. – Plamisty (motyli) nos. – Zwisające lub śliniące się wargi. – Podwinięte lub zwisające fafle.

  • –  Nadliczbowe zęby poza linią zgryzu; brak jednego lub więcej siekaczy, kła, 2-4 przedtrzonowców, 1-2 zębów trzonowych; więcej niż dwa P1; M3 są ignorowane. Niewidoczne zęby są uznawane za brakujące.
  • –  Rozszczepione podniebienie, zajęcza warga.
  • –  Jasnożółte oczy. Bardzo luźne powieki, wywinięte lub podwinięte.
  • – Distichiasis (podwójny rząd rzęs).
  • –  Luźne podgardle.
  • –  Wilcze pazury.
  • –  Bardzo wadliwy chód.
  • –  Nietypowa szata.
  • –  Umaszczenie ciemnobrązowe lub jasnopłowe. Partikolor, niejednolite umaszczenie. Biała łata na klatce piersiowej o średnicy większej niż 5 cm.
  • –  Białe łapy.
  • –  Brak pigmentacji na skórze lub faflach i obwódkach oczu.
  • –  Jakikolwiek typ słabości charakteru.
  • –  Odchylenie większe niż 2 cm powyżej górnego zakresu wzrostu określonego przez wzorzec.

 

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.